ช่วงนี้เวลาถ่ายรูปทีไรก็แอบยิ้มกับกรอบหน้าอยู่คนเดียว เมื่อก่อนถ้าถ่ายเซลฟี่สิ่งแรกที่เห็นคือรูปหน้าทำให้รู้สึกอยากจะหลบไปเลย... ตอนนี้แค่เปิดกล้องก็รู้สึกเบาลงมาก ตั้งแต่เด็กๆ มีคนบอกว่าหน้าผมเหมือนนายทหาร หรือนั่นน่ะ รู้ว่าเป็นแค่การล้อเล่น แต่ฟังไปฟังมาก็รู้สึกเหมือนภาพนั้นติดอยู่ในใจ ความรู้สึกนี้อยู่ในใจมานานมาก พอเริ่มทำงานคนก็ไม่ค่อยพูดอะไร แต่ตัวเองกลับเป็นคนที่ทนกับรูปหน้าไม่ค่อยได้เลย เลยเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับการทำสวย เพราะทำงานช่วงวันหยุดมีจำกัด อาการบวมที่อยู่ได้นานหรือเวลาฟื้นตัวนานอันนั้นก็โดนตัดทิ้งไป... แล้ววันนึงบังเอิญเจอรีวิวเกี่ยวกับการยกกระชับด้วยไหม ฟื้นตัวไวและเห็นผลดีมากเลยทำให้ตื่นตาตื่นใจ 👀 เมื่อเห็นเทียบรูปคนที่มีปัญหารูปหน้าแบบเดียวกับผม กรอบหน้าดูเรียบขึ้นก็รู้สึกว่า "อืม? นี่มันดีนะ...?" จากนั้นก็เริ่มหาคลินิกทีละแห่งไปปรึกษา สุดท้ายที่รู้สึกสนใจมากที่สุดคือ 압구정미라클 เพราะสามารถทำได้แบบหลับตา แล้วไหมที่ใช้ก็มีความพิเศษ ยาวและช่วยกระตุ้นการสร้างคอลลาเจนด้วย ฟังแล้วรู้สึกไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำเลย... เมื่อถึงวันที่นัดหมายไปทำ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นคือ “อ้าว? มันดูปกติดีกว่าที่คิดนะ?” คิดว่าจะบวมมากหรือมีรอยช้ำ แต่กลับไม่มีเลย รู้สึกว่ากรอบหน้าดูเรียบร้อยมากก็เลยมองกระจกอยู่ตลอด... กลับไปทำงานทันที ประมาณหนึ่งหรือสองวันแค่ใส่หน้ากากก็ไม่เห็นชัดมาก ในชีวิตประจำวันแทบไม่มีความไม่สะดวกเลย หลังจากนั้นเวลามองกระจกหรือถ่ายรูป จุดที่เคยกังวลมันดูเรียบร้อยขึ้น ทำให้รู้สึกใจเบาขึ้นนิดนึง เป็นแบบนั้นเลย ^^