ทุกครั้งที่ถ่ายรูป สิ่งแรกที่มักจะมองไม่ใช่หน้า แต่เป็นคางค่ะ… เมื่อไหร่ที่ยกกล้องขึ้นมาถ่าย จะต้องเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติใช่ไหมคะ? ถ้าถ่ายจากด้านล่าง คางสองชั้นจะดูเด่นชัดมาก เลยทำให้เวลาถ่ายรูปหมู่ มักจะหลบไปอยู่ข้างหลังเสมอ ไม่ได้ลดน้ำหนักเลยสักหน่อย แต่ไม่ว่าจะลดกี่ครั้ง คางใต้ก็เหมือนจะไม่ขยับเลย สุดท้ายก็เลยมองหาการทำศัลยกรรมค่ะ ตอนแรกก็แค่คิดจะดูแค่การดูดไขมัน แต่พอค้นคว้ามากขึ้นก็เจอว่าถ้าทำการรักษากล้ามเนื้อร่วมด้วย จะรักษาผลลัพธ์ได้ดีกว่า เลยเริ่มรู้สึกว่า “อืม งั้นต้องทำแบบนี้” ได้ไปปรึกษาหลายที่ แต่ที่ที่ไปสุดท้ายแตกต่างออกไปตรงที่ ไม่ได้พูดแต่เรื่องดีๆ อย่างเดียว เขายังบอกข้อเสียหรือสิ่งที่ต้องระวังด้วย ทำให้รู้สึกเชื่อถือมากขึ้น อีกทั้งยังมีภาพเคสการทำศัลยกรรมให้ดูเยอะ เลยรู้สึกว่า “อ๋อ ที่นี่เคยทำมาแล้ว” จำได้ว่าหลังจากการผ่าตัด มองกระจกครั้งแรกยังไงก็ต้องจำได้ค่ะ เขาบอกว่าหน้าจะบวมมาก แต่พอเห็นรูปหน้าใหม่ก็รู้สึกว่า “เฮ้ มันต่างออกไป” แม้จะบวมอยู่ แต่เส้นคางก็แตกต่างจากเดิม ทำให้รู้สึกว่าตัดสินใจไม่ผิด เลยผ่อนคลายขึ้นนิดหน่อยค่ะ หลังจากนั้นพออาการบวมเริ่มลดลง รูปหน้าก็เริ่มเข้าที่ค่ะ ตอนแรกมองกระจกแล้วรู้สึกแปลกๆ แต่เวลาผ่านไปเส้นคางกลับเข้าที่จนดูเหมือนหน้าตัวเอง เมื่อถึงจุดหนึ่งก็เริ่มถ่ายรูปโดยไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับคางสองชั้นเลยค่ะ ช่วงนี้มีคนรอบตัวบอกว่า “เหมือนลดน้ำหนักเยอะเลย” บางครั้งก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง เลยปล่อยผ่านไป… ยังไงก็ตาม เส้นคางชัดเจนขึ้นมาก ทำให้รู้สึกสบายใจทั้งเวลาถ่ายรูปและพบปะผู้คนเลยค่ะ