ผ่านมาสักพักแล้วตั้งแต่ฉันผ่าตัดยกกระชับสะโพก และในที่สุดฉันก็ได้เขียนรีวิวเสียที... ฉันจ่ายเองทั้งหมดเลยนะ ฮ่าๆๆ ไม่สปอยล์นะ... ก่อนอื่นเลย ขอเล่าผลลัพธ์ให้ฟังก่อน: ก้นฉันแบนราบมาก และต้นขาก็ยื่นออกมา ทำให้ฉันดูแบนราบยิ่งขึ้นไปอีก ㅜ ดังนั้นทุกครั้งที่ฉันมองกระจก ฉันรู้สึกเวียนหัว เลยค้นหาอย่างบ้าคลั่งจนเจอคลินิก 247 ฉันพยายามอย่างหนักจริงๆ... ฉันจำลำดับที่แน่นอนไม่ได้ แต่ช่วงเวลาระหว่างการปรึกษาและการผ่าตัดนั้นวุ่นวายมาก เมื่อฉันนัดหมายและไปโรงพยาบาล ผู้อำนวยการและศัลยแพทย์ตกแต่งอธิบายทุกอย่างทีละขั้นตอนและมีการปรึกษาหารือกันอย่างยาวนาน จนฉันไม่รู้ตัวเลยว่า "โอเค ทำเลย" และเซ็นชื่อรับวันผ่าตัดและวางเงินมัดจำทันที ฉันสงสัยว่าทำไมฉันถึงทำอย่างนั้น แต่ฉันเดาว่าฉันตัดสินใจไปแล้ว ฉันผ่าตัดในเช้าวันที่ 4 กันยายน ตามนัดแรก ผู้กำกับกำลังปั้นแต่งรูปร่างของฉันระหว่างขั้นตอนการออกแบบ และนั่นเป็นช่วงเวลาที่ฉันประหม่าที่สุด รู้สึกเหมือนว่า "นี่มันเกิดขึ้นจริงแล้ว!" พอเข้าไปในห้องผ่าตัด ศัลยแพทย์ก็พูดคุยและหยอกล้อกับฉันเพื่อช่วยให้ฉันผ่อนคลาย ซึ่งทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเล็กน้อย... ฉันเข้าสู่ภาวะดมยาสลบและหลับสนิททันที... ความทรงจำของฉันหายไปหมดเลย ㅜㅜ พอฉันลืมตาขึ้นมา พวกเขาก็ใส่ชุดรัดรูปให้ฉันแล้ว และฉันนอนคว่ำหน้าอยู่ นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่แท้จริง... วันที่ผ่าตัดและประมาณหนึ่งเดือนหลังจากนั้น มันเจ็บปวดมากจนรู้สึกเหมือนฝนตก ร่างกายปวดเมื่อย และจิตใจก็สับสนวุ่นวาย... ทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาล ฉันคิดว่าฉันพูดแต่ว่า "ขอรับยาแก้ปวดหน่อยได้ไหม...?" ㅋㅋ ฉันไม่ได้ล้อเล่น ฉันขอรับยาแก้ปวดทุกครั้งที่ไป ㅜ แต่สิ่งที่น่าทึ่งก็คือ ยิ่งเจ็บปวดมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งเห็นสัดส่วนของตัวเองชัดเจนขึ้นเท่านั้น ก้นของฉันที่เดิมทีไม่สวย เริ่มดูเหมือนก้นจริงมากขึ้น... เนื่องจากเป็นการปลูกถ่ายไขมัน มันจึงไม่สมบูรณ์แบบทั้งหมด ฉันจึงรู้ว่าความคาดหวังของฉันอาจไม่ถึง 100% แต่ฉันก็ยังพอใจกับรูปร่างของตัวเองมาก เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ มันน่าทึ่งมาก... แน่นอน ฉันคงพูดไม่ได้ว่า "ความแตกต่างก่อนและหลังนั้นเหลือเชื่อ!!" แต่เมื่อฉันดูรูป ฉันก็รู้ว่าเป็นการปลูกถ่ายไขมัน ฉันไม่ได้ใช้ Photoshop ด้วยซ้ำ เป็นแค่รูปถ่ายจริง ๆ ㅋㅋ ฉันอยากทำอีกครั้งจัง... นี่มันต้องใช้เงินอีกแล้ว ㅜㅜ ฉันอยากวิ่งไปทำตอนนี้เลย แต่บัญชีธนาคารไม่อำนวย ฉันเลยได้แต่ดูรูปแล้วก็ร้องไห้... ฉันรอวันที่ฉันเก็บเงินได้มากพอแล้วไปทำอีกครั้ง...